کنار پنجره بودم

کنار شیشه ی غم

همان که پنجه ی تو

به ناله می سایید .

گلوی بغض دریدم

به گونه ام از رنج

چنان که گریه تو را تا سحر می بارید .

چه روزها که سپردی

چه مرگ ها که نمردم .

شب از چراغ گذشته ست

اجاق از آتش .

فسونه های فساد

یکان یکان از رشک

ستاره نوشیده ست

و صبحِ بی خبران

لباس پوشیده ست .

نَه گرگ نَه

نَه میش نَه

کنون به سرچشمه

شغالِ زاده ی مکر است

شغالِ شب چَرِ مست

که پوزه ی خون را

به التیامِ شقاوت

به جوی می نوشد

                  به جویِ پاکیِ ما .

در این بساطِ غریب،

بر آسمانِ مردد

به رسمِ کهنه ی خویش

          _ همیشه های قرار _

تو باز می رخشی

به سینه ی انگار

و من به بالِ خیال

قرار می گیرم

رهایِ زمزمه ای :

                      دلم نشست به عشق

                      و پای من به سفر

                      چه گویم از دیگر ؟

                      شکسته کاسه ی صبرم

                      کنار کاسه ی در

                      مرا که خسته ی راهم

                     بیا به خانه ببر .

________________________

خرداد 96