شکوفه را با خود بُرد
بادی که به لب نغمه ی زمستان داشت .
ساقِ سیب
کبودِ شرمندگی ست
و صنوبر
هر شب
تال تال
یأس
به خاک می ریزد .
من نیز چون تو ام
گردوی پیر !
مرا بهار
تنها
پیرهنِ سبزیست
نوارپوشِ خاموشی .
-----------------------------
96/1/11