تأثیری از « رهگذار عمر» سروده ی استاد حاکی
-------------------------------------------------------------
ترانه را نمی فهمم
اشک را نمی فهمم .
روز
فروغی نمی پاید
و شب
سکوتِ گیرایی .
جویی به گودِ فراموشِ دره ام
با چرچره ای کوچک
و کوه
اندیشناک
به تصورِ دریا نشسته است .
شریکِ زوزه ی تو ام ای گرگِ پا به ماه
شریکِ زوزه ی تو ام
و کُرکی به قامتِ کوتاهِ فرداها .
- « کَل ها به قله اند و سنگ ها گریز پا . »
شریکِ حالِ تو ام ای دالِ تیره حال
شریکِ حالِ تو ام .
- « لاشه ها
مسمومِ خرافاتند
پیشتر
که کشته ی زهر . »
مرگ
در قابِ ستایش است
و آسمان
در آیینه ی دریغ .
مردادِ کینه سوز
هراسم نمی بارد
نه شوق
به پابوسِ آبانی .
پوزِ خونبار
آنگونه است
که آهوی مستمند
- زبانی به تلخی ِ حاجت -
شعر
به افسونِ خویش می راند
ومن
به زمزمه ای :
« راهی از من مجو که گمراه می شوم
اشکی از من مَپو که بی آه می شوم »
تنها نگاه
تنها
چرچره ای کوچک .
--------------------------------------
مرداد95