امان از این گرانی
به فصل گـــــــل میان بوستانی
بدیدم بلـــــبلی با مهــــــــــربانی
به گل گوید به صد شیرین زبانی
الا ای آنکه اندر قلــــــب و جانی
امان و صد فغان از این گرانی
گل از اندوه بلبل دل غمین شد
ز خجلت رنگ رویش آتشین شد
نگاه نازنیـــــنش بر زمیـــــــن شد
به سرو بـــــوستان گفــــتا نهانی
امان و صد فغان از این گرانی
بهاران خوش بود دامان صحرا
بساط و سفره ی عشرت مهیا
به روی آتــــش گــــلرنگ و زیبا
کباب و جــــوجه های زعــفرانی
امان و صد فغان از این گرانی
نسیم صبــــــحدم آنجا گذر کرد
به روی آتشین گـــــل نظر کرد
ز غصه گام خود آهسته تر کرد
به خود پیچید از این درد نهانی
امان و صد فغان از این گرانی
کلاغ ناشـــــتا روی صنـــــــــوبر
همی نوک می زند بر بال و بر پر
به قار و قار می گـــوید سراسر
کجائــــی ای پنـــــیر لیــــــقوانی
امان و صد فغان از این گرانی
هماندم بره آهـــــویی گــــذر کرد
به سرعت اهل بستان را خبر کرد
که باید چاره و فــــــــکر دیگر کرد
شده کمــــــــیاب لیــــموی عمانی
امان و صد فغان از این گرانی
میان گله بــــــین ســـــبزه زاران
شروع شد غر و لندی زیر باران
که جو و یونجه کی میگردد ارزان
الاغــــی گفت با جــــفتک پـــرانی
امان و صد فغان از این گرانی
خروس قـــــرمزی بالای دیــــوار
که در دل داشت فکر یار و دلدار
بزد بالی و با آن صوت سرشار
بگفتا مـــــرغ شــــد درّ نـــهانی
امان و صد فغان از این گرانی
شنیدم گفت دانشـــــجو به استاد
که کردم من پژوهش ، اصل و بنیاد
تمام مشــــــکلات آدمیـــــــــــــزاد
بود زیر ســــــــر بانـــــــــک جــــهانی
امان و صد فغان از این گرانی
نخود با لوبیا چون لعـــل و یاقوت
به روی مخمل کاشان و ماهوت
ز نرخش دل شده انـــــبار باروت
گران چون پســـته های دامغانی
امان و صد فغان از این گرانی
شنیدم خانمـــی با پای لنگان
بگفتا چون کرایه نیست ارزان
ز ترمینال میــــــدان فـــــراهان
پیــــاده می روم تا طـــــالقانی
امان و صد فغان از این گرانی
کمر دولا و زانو گشـــــته رنــــــجور
دو چشمانم شده کم سو و کم نور
به گوشم وز وز تار است و تنـــــبور
به خود گفتم کجـــــائی ای جــــوانی
امان و صد فغان از این گرانی
کمر خم شد ز نرخ شیر و خامه
مهیا وصله شــــــد از بهر جامه
و ریشم گشـــــته مانند اسامه
شده کفشم به شکل آنچنانی
امان و صد فغان از این گرانی
گرانی خم نموده قامت ما
ربوده صبـــر ما و طاقت ما
شده بی اعتمادی عادت ما
عجب گشته بلای آسمانی
امان و صد فغان از این گرانی
شعر از غلامرضا هاشمی 1392