راستش متوجه منظورتون ازاحساس  عطر استاد حاکی نشدم. چون من بطور معمول ادکلن بروت میزنم از عطر استاد  حاکی هم استفاده  نمی کنم. اما اگر کلمه حاکی  در مصرع  آخر  شما را به یاد  ایشان انداخته ...... منظور  حکایت  کننده  این ماجراست  نه استاد گرامی  جناب  حاکی. شاد کام باشید

جناب شیرازی عزیز ، من  خودم  هم کلی کم  دارمه ،  ازشعم چه توقعی داری؟برادر

درود بر جناب شهرام زارعی رسم ما ادب درمقابل بزرگان است چه شش ساله یاشند  چه صد ساله.شما هم هرچند سال که داشته باشید ما شمارا بزرگ قلمداد می کنیم .در این  تردید نکنید . ازاین  که بگذریم. درنقد ، بزرگی به سن و سال و قد وقواره ،ایل وتبار نیست حضرت حافظ  چه خوش گفت نه هر که چهره برافروخت دلبری داند نه هر که آینه سازد سکندری داند  نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشست  کلاه داری و آیین سروری داند تو بندگی چو گدایان به شرط مزد مکن که دوست خود روش بنده پروری داند غلام همت آن رند عافیت سوزم  که در گداصفتی کیمیاگری داند بباختم دل دیوانه و ندانستم که آدمی بچه‌ای شیوه پری داند هزار نکته باریکتر ز مو این جاست  نه هر که سر بتراشد قلندری داند. نقد  اصولی دارد که در نوشتار شما من مبتدیات آن اصول راندیدم چه رسد به اصول آن ....ازدرطنز هم در آمدم به  جهت ادب  و رعایت دوستان و هم شما ، چون مطمئن نیستم  رنجیده خاطرنمیشوید به کوچکترین تذکری جدی. یکی ازمقدمات ورود به نقد دقت در این مفهوم است  که نکند هدف  بصورت ناخود آگاه خود ارضاعی باشد . درایراد جستن از دیگران. شما احتمالا"  شاعردرست گویی هستید .من هزاران شاعرکلاسیک میشناسم درهزاره اخیر چون شما ، که حتی یک بیت ازاشعارشان در یادها نمانده و نخواهد  ماند . درحالیکه کوچکترین نقصیازنظرساختاری درشعرشان به چشم نمی اید ، و درشاعربودنشان هم کوچکترین تردیدی نیست لذا با کمال ادب و احترام تقاضا دارد همانگونه که تجویز نمودید ، قلم عفو به دفترسیاه اعمال  حقیرکشیده ، ما را مس فرمایید. واجازه دهید درجهل مرکب خویش باقی بمانیم . و دراقیانوس عمیق نا شاعرانگی غرقه گردیم. خواندن یا نخواندن اشعارهم  اختیاری است و لااکراه فی الهاذا. البته درمورد  به به  و چه چه  هم نظرات کاملا"  مشخصی  دارم که دوستان عهد  عتیق ما منجمله مدیر محترم سایت جناب اقای شیرازی از ان باخبرند. جهت اطلاع دوستان جدید هم درپست بعدی ارسالش خواهم نمود. شادکام باشید با درازای عمر صلاح الدین احمد لواسانی

    یه توپ دارم قل قلیه سرخ و سفید و آبیه می زنم زمین هوا میره نمی دونی تا کجا می ره! من این توپو نداشتم مشقامو خوب نوشتم بابام بهم عیدی داد یه توپ قل قلی داد      این شعر واجد هیچ نوع شاعرانگی نیست.،اما عمرش ازمن وشما قطعا" بیشتراست . ماندگاری آن قطعا" درحسی است که در درون  آن نهفته و به آن عمری طولانی داده است.به احتمال زیاد این تنها سروده  سراینده این اثر است .    ما برون را ننگریم و قال را ما درون را بنگریم و حال را تو ز سرمستان قلاووزی مجو جامه چاکان را چه فرمایی رفو؟! ای معاف یفعل الله ما یشا بی محابا رو زبان را برگشا          

حسب  امر  مدیر سایت ازورود به مباحث  خصوصی امتناع می کنم. اما از  انجا که دامن ادب را به خذعبلات آلوده ساختن را خطا  دانسته و جفا برادبیان راستین می دانم چند جمله ای بیان می کنم. و بقیه  را به   مکالمات خصوصی  وا  میگذارم. اما یکم : مزاح فرمودید و خود و جناب مستطاب زارع را تنها منتقدان راستین حاضر در سایت  دانسته اید. من بسیار  علاقمند به طنز و مطایبه هستم واین جملات را به یک شوخی دوستانه تعبیر می نمایم.اگر  غیر  از این است و مزاحی در این سخن نیست. امکان  دارد  بفرمایید  چه کسی این محمل را به ذهن شما تلقین کرده که خود باورانه آن را بیان میکنید. نقد اسباب و ادواتی می خواهد که من فی الحال هیچ یک را نه در شما ونه در جناب زارعی مشاهده نمی کنم. اولین آن اسباب . تشخص منتقد است .تا بتوان اساساً  آن را  محلی از اعراب دانست . شما که هستید؟ شناسه شما چیست؟ ادبیات را می شناسید؟ تا بحال قطعه سروده ای ازذهنتان تراوش کرده است؟ شما خود را امیر خسرو دهلوی معرفی می نمایید.. پس نامتان جعلی است. سروده ای هم از شما ندیدم که شاعر بدانمتان ، مشتی  لاطائلات سرهم کردن  هم که امروزه برای هر بی فرهنگی ساده و بدیهی گشته..... جناب زارع هم به تبع اعلا همینطور.البته ایشان پنج قطعه شعر ارائه نموده اند و ما خوانده ایم که خب می توان گفت اشعارزیبایی است. اما از آنجا که رزومه مشخصی ازایشان در دست نیست  و  این  دنیای مجازی هم تکلیفش مشخص است جسارتاً نمی توان اعتباری برایش  قائل بود  چرا که سایت شعرنو اکنون بالغ بر دهها هزار شعردر خود  اندوخته  که کنترلش از دست خارج شده  و آن سایت گرانقدر را تبدیل به مأمن سارقان ادبی نموده است . بی  مایه گانی که ازضعف شخصیت خود را به آثاردیگران بزرگ می خوانند. من حکم صادر نمیکنم که در مورد ایشان چنین است . اما ابتدا باید برادری خود را ثابت کنید ، زان پس ادعای ارث و میراث. من جناب استاد حاکی رابه نیکی می شناسم. کتب و مقالات بسیاری ارزشمندی  در حوزه زبان و ادبیات فارسی از ایشان خوانده ام. پس ایشان را درجایگاه نقد ادبی محق می دانم. واوامر ایشان در باب نقد آثارم را هماره آویزه گوش نموده ام. دوست دیگرم جناب امیرکاتوزیان که جایشان در این سایت خالیست با همه جوانی  و تندی کلام  نیزچنین شأنیتی برایم داشتند. اما  صراحتاً عرض کنم . برای شما و جناب زارعی و مطالبی که تحت  عنوان نقد می نویسید که  صد البته نقد  نیست وکاملا مطمئن هستم  استمناء روحی است محلی ازاعراب نمی بینم. زین پس نیز از کنارمطالب شما به سادگی و بدون توجه عبور خواهم نمود تا عکس این مطلب ثابت گردد . برایتان شفای عاجل از درگاه هستی بخش خواستارم. صلاح الدین احمد لواسانی

علم چندان که بیشتر خوانی       چون عمل در تو نیست نادانی

نه محقق بود نه دانشمند       چارپاپیی برو کتابی چند

آن تهی مغز را چه علم و خبر       که بر او هیزم است یا دفتر

جناب  آقای ( م پ ) این سروده پاسخیه شما واجد اشکالاتی است که به جهت نقد منصفانه عرض میکنم. نه چون شما هتاکانه. مصرع اول اینگونه صحیح است آنچه را که لایق خودت بوده ست ( کلمات " که "   و    "ست " )کاملا" اضافه است. صحیح آناست که چنین بنویسید. آنچه را لایق خودت بوده درمصرع سوم فرمودید : خارج ازحیطه های فرهنگی احتمالا" شما اشراف مناسب در حوزه های فرهنگ مادری خود ندارید . باکمی دقت متوجه می شدید آنچه من نوشتم دقیقا" براساس و با بکار گیری گزاره های فرهنگی پارسی است  برای مثال : کی رود میخ آهنین بر سنگ،  از ضرب المثل مشهور وآمده درامثال الحکم حکیم  دهخدا بکار گرفته شده گر دو روزی دلی بی آزردی      تو مخوان خویش مرد زرنگ         از شعر مستطاب حضرت سعدی الهام گرفته که در گلستان شریفش می فرماید : دنیا نیرزد آنکه پریشان کنی دلی زنهار بد مکن که نکردست عاقلی   دو مصرع آخر نیز با بدون هیچگونه تغییر از شیخ اجل سعدی شیرازی نقل گردیده است. لذا فهم شما در خارج بودن سخنان من از حیطه های فرهنگی کاملا غلط و بی معناست . در مورد  چهارم هم  متاسفانه  شما هنوز فرق بین فحش و اهانت را نمی فهمید. من درهیچ کجای این شعر  فحش ندادم  بلکه  به  شما  اهانت کردم . چون فکر می کنم  این اهانت حق شماست به خاطر جهالت تان . و من حق کسی را بی جهت نزد خود نگه نمی دارم . بار دیگربرای شما شفای عاجل می طلبم صلاح الدین احمد لواسانی    

سلام جناب لواسانی هر چند منظورتان را از آقای م پ را در نیافتم اما آن را به حساب حس کارآگاهی تان می گذارم و در این سایت میبوق به سابقه است و بدان عادت دارم. تمام نقدتان را قول دارم و منصفانه بود اما متناسب با سطح شعر خودتان سرودم تا عدالت برقرار گردد. عجیب است که من را متهم به هتاکی می کنید و خود را از آن مبرا شما نسبت بی فرهنگی به بنده دادید و من هم متقابلا شما را خارج از دایره فرهنگ دانستم. از قدیم گفته اند جواب های هوی است. زندگی فانتزی تری برایتان آرزومندم.

البته قبول این مطلب از انصاف شما نیست بل از سرناچاری است که اگر نپذیرید به دلیل مدلل بودن آن باعث مضحکه نمودن خود نزدآنان که به اصطلاح نقدشان کردید میشدید.اما لافتان را  درهم سطح شمردن خودتان با من نادیده می گیرم و فقط شما را اشارت به حضرت  حافظ  میکنم . ای مگس حضرت سیمرغ نه جولانگه توست عرض خود می‌بری و زحمت ما می‌داری

من نیز دوستانه به شما توصیه می کنم بیش از این با این گفتار سخیف خود را مضحکه نکنید.