در حصار گذشت

گذشت  هرچه  به  من  کرد  روزگار ، گذشت

چنان  کـه  سیلِ  فناگـر ،  ز  کشتـزار  گذشت

به حیرتم  چه  شد آن  فصل  پر  نشاط  کنون

کـه   غنچـه ای   نشکفتـه  ؛   بهـار   گذشت

دلـم   نمـی طلبـد  صـدر  مجلس   و  شهـرت

به  فیض  گوشه ی خلوت  ز اشتهار  گذشت

نبـوده ای   کـه   بـه   مـوقـع   کمنـد   انـدازی

چه سود می شود اینک ، که از شکار گذشت

به  مـن  رسید  هرآنکس  نه  اینکه  یار نشد؛

بـه سـان  روحِ  گـرفتـار ؛  سایه  وار  گذشت.

ز  شوقِ  آنکه  بـه  دیـدار  مـی  رسم   روزی

نفس  نفس  همه  عمرم  در انتظار  گذشت.

بـه    اختیـار     نشـد     انتـخـابِ   راه   ،  مـرا

چه  اختیار  کـه  محـدود  در  حصـار  گذشت.

نشـد   نصیب  ،  سـزاوارِ  زنـدگـی    بـا   گـل

هـر آنچه  رفت  مرا  در  حریم  خـار  گذشت.

خطـا  مگیـر   بــرآواره ی  وطـن   ،  حـاکـی ؛

چو بسته گشت نفس ، از دیار و  یار گذشت.

29/2/96