نگویید

از  مـا   سخنی   بیشتــر  از  نـام  نگویید

وهم است  هـر آن گفته ، ز اوهام  نکویید

ما  را  نگذارید  از  این  بیش   به  مقیاس

آغـاز   نـداریــم    ،    ز   انـجـام    نـگـوییـد

محدود  نگشتیم  به  ایـام   شب  و   روز

بیدار  چـو  صبحیم   کـه   ار  شام  نگویید

مـا  جام   شکستیم   کـه  پیمانه  نگیریم

دیگر  سخن  از   بـاده   و   از  جام   نگویید

بـا  بـاور خـود  راه  مسنجیـد   ز هـر  کس

با  مـا  سخن  از  بختـه  و   از  خام  نگویید

با عشق به هر جا که روی خانه امن است

در  امن  و امان   از  قفس   و  دام   نگویید

تلخ  است ، اگر قصه  ندارد  سخن  از کام

بـا  شیفتگان  ،  قصـه  ز  نـا کـام   نـگویید

ما  را  نظر از قصه   به   آرامش   دل   بود

هر  قصه  در  آن  نیست  دل   آرام ، نگویید

وحشی  صفتان  روی به  دلخسته  ندارند

 از  آنکـه   نشـد  بـر  دل  مـا   رام  ، نگویید

زین  عمر چه  بر  ما  شده ، حاکی نکند یاد

چـون  رفت  بـر  او  گردش  ایـام  ؟ نگویید.

19/2/96