دیدار دیگر

ننشینـد  ار  کـه  یـار  دمـی   در   بــرابـرم

بـر حسنِ خُلق  و  صـورت زیبا  چه بـاورم

داوی  نداشتیم   بـه  بازی ی  سـرنوشت

تا حکم  و  رای  چیست  بـه  پایان ز داورم

دستم  تهی شده است  به  دنیا  ز  آخرت

بـر مـن ذخیـره  چیست  که  همـراه  آورم

عیسی  صفت بـه  فخـر نشینم  ز اعتقاد

تـاجـی  اگـر  نهنـد  ز  خـاشاک  بـر سـرم

جانِ سخن نهفته بـه مضمونِ بکرِ اوست

ذوقی  نمانده  است  که مضمـون بپرورم

از من چه ادعا که مرا  شعر ، بـرتـر است

بی بال  و پـر چگونـه بگویـم  که  می پرم

فیضـی  نمـی برنـد  ز مـن  صاحبانِ  ذوق

شرمنـده  می شوم  کـه  ببالـم  سخنورم

میلی بـه حسن قامت و رخساریارنیست

مـن   در  هـوای   رخصـتِ   دیـدارِ  دیگـرم

شاید  رسم  بـه حلقه ی  یارانِ  بی قـرار

خـود  را   اگـر  بـه  دیـده ی  دلـدار  بنگـرم

حاکی  دگر لطافتِ  جانـم  شریک  نیست

با خاکِ تیره ای  که  از  آن  است ؛ پیکرم.

29/12/95