جناب حبیبی عزیز دست مریزاد که مثل پنج تا شعر قبلی شما همچنان جالب بود.اما به خاطر کاربرد چند تا واژه غیر فارسی ، مصاریع آن ها قدری در وزن خراب شد.شما وزنی را که انتخاب کردید چنین است:

مستفعلن مستفعلن مستفعلن فع لن  اطمینان دارم که از عروض و تقطیع آگاهید مصاریع زیر را ملاحظه کنید:

یک مشت بمب میگرن از نوع «کلا(س)تر» را  ( مگر آن که کلاسِتر) تلفظ شود)

مشتی کلونا(ز)پام و چند ین بسته قرص خواب

از عکس های توی آ(ل)بو(م) که پر از حرف است

آن چه که در داخل پرانتز قرار دادم ، مازاد بر وزن انتخابی شماست.

البته این ناهماهنگی ها در برابر عظمت کار شما قابل چشم پوشی است ولی اگر نبود بهتر بود.

ضمن عرض سلام و ادب و احترام و سپاس از دوستانی که برای سیاه مشق حقیر کامنت گذاشتند….

جناب حاکی فرمودند که بنده باید از تیم مدیریت غزلسرا عذرخواهی کنم که در کامنت قبلی ادعای دروغین مبنی بر تایید نشدن کامنت ها داشتم…

بنده تصویر کامنت دیروز جناب استاد دانایی و دو کامنت امروز ایشان که متاسفانه علیرغم اینکه صبح ارسال شده باز هم تایید نشد رو به پیوست تقدیم می کنم که حداقل در این سایت به من برچسب دروغ پردازی و نشر اکاذیب توسط دوستان زده نشه!…

به علت عدم تایید کامنت ها با عرض پوزش مجبورم مجددا با پوزش از استاد دانایی بزرگوار رونوشت اونها رو جهت دیده شدن ارسال کنم که در زیر تقدیم می کنم….:

کامنت اول استاد نوید دانایی :

سلام و عرض ادب مجدد

جناب حاکی عزیز

اگه اجازه بفرمایید پاسخ دو سه نکته از نکاتی رو که فرمودید عرض می کنم . امیدوارم …

اگه ایمیلتون رو لطف بفرمایید ، تصویر کامنت تایید نشده ام رو ذیل همین پست تقدیمتون می کنم تا هم ایرادات نرم افزاری که باعث شده بنده و جناب حبیبی ،کامنت حقیر رو در انتظار تایید می بینیم ـ و ایشون رونوشتش رو ارائه کردن ـ اما برای شما قابل رویت نیست رو برطرف بفرمایید و هم لزوم عذرخواهی جناب حبیبی مرتفع بشه.

نکته ی بعد این که عرایض حقیر رو غیر مستند و برخلاف قواعد عروض دونستید.

قطعا نام دکتر سیروس شیسا و کتاب معروف ایشون تحت عنوان آموزش عروض و قافیه ـ که رفرنس اغلب مجامع دانشگاهی کشوره ـ برای همه ی علاقه مندان به علم عروض آشناست. بنده جسارت می کنم و از فصل اول کتاب ایشون و مبحث تعاریف و مقدمات ، بند هشتم رو عینا نقل می کنم :

«هر گاه بعد از مصوت بلند «ن» واقع شود ، از امتداد مصوت بلند کاسته می شود ، مثلا هیچ فارسی زبانی در تلفظ نان ، «آ» را کشیده ادا نمی کند ، بلکه آن را کوتاه و تند ادا می کند. از این رو در آوانویسی ، مصوت بلند قبل از نون را یک بار می نویسیم نه دو بار تا کیفیت درست تلفظ را نشان دهیم

نان nan نه naan کین kin نه kiin

منتهی باید توجه داشت که نون به شرطی از امتداد مصوت بلند قبل از خود می کاهد که در آخر کلمه باشد یعنی بعد از آن مکث یا سکوت کنیم»

اما نکته ی سوم:

بنده عرض کردم که مصوت بلند پیش از نون ساکن ، در حد مصوت کوتاه تقلیل پیدا می کنه . بنا بر این هجا هایی مثل جان ، سان و وان به این شکل آوانگاری میشن :jan و san و van که همونطور که به وضوح دیده میشه ، هر سه سه واکی یا سه واجی هستند و طبعا هجای بلند محسوب میشن.

باقی ماجرا رو هم که حقیر یه بار مفصلا شرح دادم و اگه عرایض حقیر از نظر شما استاد بزرگوار فاقد ارزشه ، علی القاعده بیان مجددشون هم ضرورتی نداره.

جناب آقای حاکی عزیز

ما مردم گیلان ، به مهمان نوازی شهره هستیم …

حقیر مهمان شما عزیز بزرگوار بودم و امیدوار به مهربانی میزبان .

کاش پیش از این که مهمانتون رو به ارائه ی مطالب غیر مستند و غیر علمی و آقای حبیبی عزیز رو به بیان مطلبی خلاف واقعیت متهم کنید ، در مورد صحت و سقم عرایض بنده و ادعای ایشون اطمینان حاصل می فرمودید.

امیدوارم این کامنتم به دستتون برسه

در پناه مهربان بی پایان

کامنت دوم استاد نوید دانایی در پاسخ به جناب کریمی:سلام و عرض ادب

جسارتا نحوه ی رکن بندی انجام شده توسط حضرتعالی ، جایز نیست . چنانچه امر بفرمایید دلایل آن را تقدیم خواهم کرد…

علاوه بر آن ، همه ی اوزانی که رکن بندی آنها شبهه ی دوری بودن را ایجاد می کنند ، از قاعده ی اوزان دوری تبعیت نمی کنند.

نمی دانم و نمی داسنتم چطور می توانم با حضرتعالی تماس بگیرم و در صورت تمایل مطلب را تشریح نمایم به همین دلیل به این شکل عرایضم را تقدیم کردم.

یا حق

با آرزوی سربلندی و در پناه مهر…

جناب حبیبی عزیز    فایده این سایت ها در این است که بردوستی ها افزوده شود نه آن که دوستی ها زدوده شود.از همدیگر می آموزیم و به یکدیگر می آموزانیم.باد می دهیم و یاد می گیریم . همه بر اساس دوستی و محبت. اگر قرار شود که دلخوری و کدورت ایجاد کند ، بهتر که نباشد. منی که در آستانه هشتاد سالگی هستم و هزازان فرسخ ار شما دورم  و شما را که به سن توه های من هستید و با هوای صفای جوانی و محبت اشعار خودتان را عرضه می کنید تا دوستان ندیده و نشناخته شما بخوانند لذ ت ببرند  ،  چرا بایستی از ابن حضور عاشقاه رنجیده شوی ؟ نوه های من همسن شما هستند و من عاشقانه دوستشان دارم و شما را هم به چشم یکی از آ ن ها می بینم . نه جوانم و جویای نام – که هر چه می خواستم بشوم, شدم. ونه به دنبال مال دنیا ، که از آن بی نیازم . چرا باید جوان نازنینی که در احساس و عواطف شاعرانه با من مشترک است احساس کند که من به او بد بین هستم و یا شدم . رسیدن یا نرسیدن کامنت نباید در حدی باشد که ایجاد دلخوری کند. من از آقای اکبر شیرازی خواهش کردم بررسی کنند چرا این کامنت هایی را که می فرمایید به من نرسیده است و یا پذیرفته نشده است . من پیش از ان که پاسخ ایشان را دریافت کنم ، به هر دلیل – چه مثبت چه منفی – از شما و استاد دانایی گرامی عذر خواهی می کنم. چناب دانایی اشاره به گیلانی بودن و مهمان نوازی هایشان کردند . نفهمیدم ایشان گیلانی هستند یا درگیلان میهمان بودند ؟ به هر حال عزیزم من خودم  که امسال به ضرورت  سفری به گیلان داشتم چنان احساس غربت و تنهایی داشتم که قومیت خودم را فراموش کرده بودم  ! باید بگوییم که ایرانی ها  خصلت مهمان نوازی دارند. حالا دیگر همه کس از همه جا در همه جا هستند. همه  هم مهربان و با محبتند. اما یک خصیصه نمی دانم خوب یا بد در همه ما ایرانلی ها هست و آن دیر آشنایی  است . با احتیاط نزدیک می شوند و  با نا باوری یکدیگر را می پذیرند . اما وقتی که این پذیرش  جوش خورد  دیگر مشکل  که بخواهند جدا شوند.شاهد این مدعا  ایرانیانی هستند که در لندن ساکن شدند . حا لا دیگر گیلک و فارس و خراسانی ، همه قا طی شدند و از همدیگر منش ها را امانت گرفتند. و اما جناب دانایی عزیز ...من آقای شمیسا را که همشهری من است می شناسم و خیلی هم خوب .یک جنگ عروضی هم در « آینده - سال  نوزدهم » با هم داشتیم ! ایشان کتاب « فرهنک عروضی » را منتشر کرده بودند و ایراداتی بر شمس قیس داشتند  که من آن ها را قبول نداشتم . من در سال  52 نگارش «تفهیم المعجم» را به اتمام رسانده بودم و آمادگی ذهنی داشتم و می دانستم که شمیسا چه می گوید و برآن ردیه نوشته بودم که در همان زمان  کتاب آینده آن را چاپ کرده بود.بگذریم از این موضوع... جناب دانایی عزیز – آنچه را که از دکتر شمیسا نفل کردید گویش گیلکی ایشان بود . در گیلکی مصوت بلند  آ  وجود ندارد بلکه یک پرده کوتاه  تر از گویش متداول فارسی است.در گیلکی هرگز  آب تلفظ  نمی شود و (aa)   همان طور که شما به نقل از شمیسا فرمودید نزدیک به فتحه  است. و اما هیچکدام از این ها نکارش هجا را تفییر نمی دهد در هر دو صورت از تلفظ ، هجای بلند خواهد بود.اگر جان تلفظ کنیم  نون حذف می شود و  جا  می ماند که هجای بلند است با علامت  -  واگر با گویش آقای شمیسا تلفظ شود ؛ جَن  خواهد شد که باز هم یک هجای بلند است . در این جا صحبت از علامت گذاری است که تعیین کننده نوع  افاعیل می باشد. احتمالا بحث ما دارد بیهوده کش داده می شود . قبول دارید که عروض سماعی است و مقید به تلفظ است . و تلفظ هم باید  نگارش یابد . نمی توانیم نگارش تلفظ هجای بلند را بیاوریم و بخواهیم کوتاه تلفظ کنیم.  با خط فونومیک هم نمی توان همه آوا ها را که بیش از 300 است( به قولی) – نوشت. ما حتا در آوا نوشت های دیکشیونر ها هم با علائم قرار دادی سر در گمی مواجه هستیم . راه دور نمی رویم و در همین گویش گلیکی  مصوت خاصی وجود دارد که نمی توانیم با این مصوت های موجود فارسی ( در واقع : عربی) نشان بدهیم و آن را به نام «مصوت بین بین » نامیده ایم و علامت « ^ » را روی حرف مربوطه می گذاریم. این تلفظ کاربرد فراوانی در گویش گیلکی دارد که معنای فعل را عوض می کند. و نظیر این امر در همه گویش های غیر رسمی هست ولی علامتی برای آنها قرار داده نشده است.برای گیلکی هم چون در چند دهه اخیر ادبیان آن رونق گرفته بود  وضع این علامت گذاری ضروری می نمود. مَخلص کلام آن که  ؛ عروض سماعی است باید چشم را بست و گوش را تیز کرد و شنیده هارا نوشت برای نوشته هم قرار دادهایی تعیین کرده اند  که نا چار به رعایت آن ها هستیم . فکر نکنم جناب استاد دانایی عزیز بر این اصل ایرادی داشته باشند .      به خدای بزرگ می سپارمتان  .

جناب دانایی عزیز - بحث مفیدی بود . ممنون.

اما بالاخره نفرمودید « علامت هجایی » کلمه ای مثل  « جان » چه هست ؟ فقط یک  علامت هجایی نشان بدهید.فقط یک علامت هجایی - بی هیچ استدلالی.

دانایی عزیز - همه راه ها به روم ختم می شود ! هرچه استدلال کنید ، اصول آوایی موسیقار را دلیل بیاورید ،  دامنه آوا را پایین ببرید و چه و چه و چه....هدف یکی است : نگارشِ «علامت هجایی » به منظور نعیین ارکان عروضی . والسلام .

خیرالکلام قلّ و دلّ . 

از دعوت حضرتعالی برای حضور درانجمن  شعر شما ممنونم. عزیزم برای من که زمان استراحت و آرامش است ، همین سرگرمی ها برای پر کردن فضای انتظار تا رسیدن موعد رفتن ، کافی است . امید وارم به مهمانی شما نیز بیایم .

برای همه شما عزیزان دعای خیر دارم.