ازعشـــق نمـــــيداني، مـــارا كه نمي‌فهــمي

از ماتَـرك چشــــمت، بر ما نرسـد سهــــمي

^{اي واسطه لبـخند، پايت به كجا بند است؟}

حـرفي كه نمي‌گويي، آسـان كه نخواهي شد

صدزخـم نشان‌ داديم، درمان كه نخواهي شد

^{بي‌مـهري تو با ما، سنـگين چو دماوند است}

اينـــــجا كه نمي‌مـاني، بامــا كه نمي‌جوشـي

يك ذره نمــــــيداني، معـــــناي هـــــم‌آغوشـي

^{يكــــبار بگو راحت، هر بوسه بها چند است؟}

با ديـــــدن تو حــالم، اُفـــتد به دگـــــرگوني

عشق است نمي‌بيـــــني، اين واژه قـــانوني

^{اينــــجا دل يك انســان با ياد تو دربـــند است}

نه قصــــه بلــــد بودي، نه رســم نظـــربازي

در عــــــشوه‌گـــري اما، اســـــــطوره تن‌نازي

^{دروازه چشــــمانت، درحـــــال پدآفـــند است!}

با نـرمي ما زِبري، واز تلـــخي ما شـــيرين

هــــــرگز كه نپرســيدي، ديندارم و يا بي‌دين

^{عشق تو مرا بُردست،راهي‌كه به ترفند است}

يادت كه نمي‌مـــــاند، مـارا كـــه نرنــــــجاني

جز خـــــــانه من هرجـا، تــــــنديس فـراواني

^{ســوداگـريم با تو، تنــــها سر لبــــخند است}

بد نيست بداني چـون، راهي به ســـفر بودي

بر زندگــــــيم اي گل، تنـــها تــو مَـفر بودي

^{پرونده مخـــــتومه، نفــــرين خــــــداوند است}