bg
محمد هوشمند
1399/07/30
2

غزل
کاروان و ساربان
دئیون قطاری بیر از ساربان دایاندیرسین
منی اپارماسادا باشینه دولاندیرسین

دئیون صبایه دئسین عشق کاروانلارینا
یولون غبارینه بیرده منی بویاندیرسین

دئیون یر اولماسادا سایه تک سورونم من
بو بینوانی  عنایتله دالدالاندیرسین

دئیون او کس لره کی کربلایه زایردی
منیم ده بختیمی بیر های وئریب اویاندیرسین

شرار عشق حسینیله جان و دل الیشیر
قویون بو اود منی باشدان ایاقه یاندیرسین

فراق دردی  منیم روحیمه سالیر طوفان
گوزوم یاشین گئنه ده قانیله بولاندیرسین

قویون یانوم کول اولوم کربلانین حسرتینه
صبا منیم کولومی چوللره جالاندیرسین

محال امریدی آرامشه چاتا روحیم
کرگ  منی اقامین باشینه دولاندیرسین
#هوشمند
#مدهوش


محمدعلی ساکی
1399/06/20
42

دوبیتی های عاشورایی

محرم ماه سوگ آل طاها ست
نوای یا حسینم در تکایاست

سر هر کوچه ی ماتم گرفته
به یاد کربلا یک خیمه بر پاست


محرم آمد و حی علی عشق
طنین هل من و لبیک یا عشق

برای حفظ آیات الهی
علم بر نیزه شد در کربلا عشق

همیشه با تو می مانم حسین جان
به عشقت نوحه می خوانم حسین جان

صدای نوحه ام پیچیده در شهر
حسین جانم حسین جانم حسین جان


من از روز نخستین با حسینم
مرید مکتب مولا حسینم

جهان گر پر شود از شمر و خولی
نگردد قطع ذکر یا حسینم


بخوان ای روضه خوان تا خون بگریم
به یاد کربلا مجنون بگریم

کم است از داغ سرهای به نیزه
فرات و دجله و جیحون بگریم


اگر سبزیم مرهون حسینیم
ویا سرویم مدیون حسینیم

اگر دنیا سراسر کوفه گردد
مطیع امر و قانون حسینیم

محمد علی ساکی
محمدعلی ساکی
1399/06/20
39

همگام دل گرفته آهنگ بزن.
برسایه ی ابلیس درون سنگ بزن.

درنیمه شبی که تا سحر بارانیست.
با قلب شکسته به خدا زنگ بزن.

محمد علی ساکی
عباس حاکی
1399/03/28
167

صاحب کرمی می آید

 

نفسـی   می رود   و  بـاز دمـی   مـی آیـد

مـی رود خـاطـره  بسیـار و کمی  می آیـد

 

گرچه درچشم به راهی توچشمم شده خشک

بـه   امیـد   تـو  ولـی   گـاه  نمی  می آیـد

 

می وزد  باد  بـه  سامان  نیستـان  و از آن

ناله  از سـوز دل  و درد  و غمی  می آیـد

 

سخنِ تلخ  و درازی  است که  دارم در دل

عقـده  از راه  پـر از پیچ  و خمی  مي آیـد

 

قصـه  عشـق  مرا  کس  نتـوانست  نوشت

دردم  آن  نیست  که  در هـر قلمی می آید

 

نفسِ  صبـح  معطّـر ز دعـای  سحـر است

خنک  آن  بـاد  که  در صبحدمی  می آید

 

از کرامات طبیعت که در آن غفلت  نیست

می رسد وعده  که  صاحب کرمی می آید

 

نغمه  کفتـر عشق است  مـرا  گوش نـواز

ایـن  خوش آواز  ز برج  حرمی  می آیـد

 

قصه  شعر من از حوصله عشق  جداست

دادخواهی است  که  گاه از ستمی  می آید

 

بخت را شوخی وبازی است فراوان حاکی

طالـع  شوم  گه  از خوش  قدمی  می آیـد

۲۴/۳/۹۹

 

 

عباس حاکی
1399/03/25
59

خانه امن

 

بیتِ  چشمـانِ  تـو الهـامِ غـزل هـای  من است

که به هر مصرع آن خفته هزاران سخن است

 

مـدعـی   کیسـت    پـریشـانـی    احوال    مـرا

شوخی چشمِ تـو خـود  پاسخ  دندان شکن است

 

امـن  و آرامش  مـن  خانـه  چشمـان  تـو بـود

هـرکجـا سایـه  امـن است  همانجـا  وطن است

 

مـا   و  دلـدار  نـداریـم    تفـاوت   بـه  صفـت

نازک انـدیـش از آنیـم   کـه  نـازک  بـدن است

 

دل  پـرنـده  اسـت  پـرَد  تـا  بـه  پـرنـدِ  تـنِ او

همه حسن است وصفا گرچه که درپیرهن است

 

خوش  پسندی  شـده  وابستگی  مـا  بـه  جهـان

روح  بیچـاره  چه  سازد  که  گـرفتار تن است

 

حکمت  عشـق  در آن است  کـه  واصل  نشود

واصل عشق همان  است  که  در سوختن است

حرمتی  گر به  تنِ  خاکی  ما  هست چه   باک

تـوشـه ی آخـرتـی  هسـت اگـر ، آن  کفـن است

 

التیـامی    نـدهـد     مـرهـم     لبهـای    نگـار

زان که  در سینه  من ریشه  زخمی  کهن است

 

نظـری   کـن  بـه   حـریفـان   مقـابـل   حـاکـی

گرچه دانم که  تو را ریشه  در این انجمن است

۲۵/۳/۹۹

 

عباس حاکی
1399/03/21
70

 رباعیات

از لحظه ی دیدار سخن می گفتی
از شادی ی بسیار سخن می گفتی
دیدی که یکی نشد دو بودن هامان
تو با  مـن از یکی شدن  می گفتی

گفتی  با  مـن  همـراهی ، اما کو
همـراهـی  تـا   پـایـان  دنیـا ،  کو
گفتی  پیمان  داری  با  مـن  فـردا
امروزت خوش،گر بودی ـ فردا کو

رامی  امـا  طبعی  سرکش  داری
گاهی سختی  گاهی  نرمش داری
داری مهـری با مـن ای گل ،  اما
خاری هم تیز و پـر سوزش داری

گر با  من بودی  دنیا  با  من بود
هرشادی بودازهـر جا  با  من بود
امـا  رفتی  بـا  خـود  تنها  مـانـدم
کاش ای گل عشقت تنها با من بود

من  در جانـم  دردی  پنهـان دارم
امـا  بـر خـود  آن  را  آسان دارم
دارم  زخمی در دل  گرچه خونین
حاشـا خواهـم  بـر آن درمـان دارم

تا کی در دل  از غـم  مـاتـم  گیرم
کـو دستی تـا آن  را  محکـم گیرم
هـرگز نتـوان از غـم  تنها  دم  زد
تنهـا  نتـوان ،  بـایـد  همـدم  گیرم

بسیـار  سخـن  ز  نـاتـوانـی  گفتم
از عشق  که  بود  در جوانی گفتم
سنگی است  نهاده  بـر مـزار ایام
یعنـی  ز  گـذارِ  زنـد گانـی  گفتم
۱۹/۳/۹۹

 
عباس حاکی
1399/03/17
66

هیچ

هیچ  اسـت  روزگار و  بـر او اعتبار هیچ

رخصت نمی دهد  به  کسی  روزگار هیچ

بـر هیچ  امـر نیست  بـه  کارت  اراده ای

داری   هـزار  جبـر ،  ولـی  اختیـار هیچ

محصورِ  سـرنوشـت  و  گرفتـارِ  قدرتـی

راهی که  تا  رها بشوی زین حصار هیچ

بـر هـر چه  می کنیم  جزا و عقوبت است

چـون  هسـت   انتقـاد  بسـی ، افتخـار هیچ

راهِ  نفـس   گـرفـت  ز تحکیـم   زنـد گـی

دستی  کـه از تـو بـاز کنـد ایـن  فشار هیچ

ما معتکـف  بـه  دیـرِ رفاقـت  شدیـم  لیک

یاری  نکــرد  هیچکـس از ایـن  دیار هیچ

اقرار نیست  بر لبِ هرکس که  وعده  داد

پـا  را  نبستـه انـد  بـه  قـول  و قـرار هیچ

بر فطرتِ  نهفته  که  حاکم به طبعِ  ماست

نسبـت   نمی دهنـد  بـه  ایـل  و  تبـار هیچ

از وعده ای که  بود  به خوب و بدِ  زمان

مـا   را  بـه   روزگار  نشـد  آشـکار هیچ

ارجی نداشت  سعی و تلاشی که  کرده ایم

مـزدی  نبوده  اسـت  سـزاوارِ کـار ، هیج

ایـن  بـاده  کـز حلاوتِ  دنیـا  کشیـده  شـد

نشاَت  نـداده  اسـت  بـه  حالِ  خمـار هیچ

خاموش گشت ومرد چه آسان حضورعشق

شمعی نگشت روشـن  بـر ایـن  مزار هیچ

حاکی نمانده  است  دل و باوری   به  یار

هیچ است اعتقادِ  تو بر عشق و یار ، هیچ

۱۷/۳/۹۹

 

عباس حاکی
1399/03/14
68

دست

کو دستِ موافق  که  به  دستم  بنهد دست

یا وقتِ خوشی ، با دلِ آسوده ، دهد دست

تـا کی  بـه  بلنـدای سعـادت  بنهـم  چشـم

کوتاه  مـرا بخت ، که  هرگز نرسد دست

بیـداد  چنـان   رفـت   کـه   آرام   نمیـرم

تـا  داد  ستـانـم ، بـه درآرم  ز  لحد دست

یـک  پـا  بـه  طرفـدای  ما  پیـش  نیـامـد

اما ز مخالف  که  بلند است دو صد دست

هـر دست  که   آمـد  پیِ آزار و ستم  بود

حسرت  به دلم ، آنکه  بیاید به  مدد دست

در دشت جنون دست   به  دامن  نرسانند

درباغ جنان است که هر شاخه شود دست

یاری نکند یاد که  بـر ما  چه  ستم  رفت

کو آنکه به یک نکته ازاین درد نهد دست

کس گوش به دردت ندهد لیک  ز عشقت

کوبنـد  به  تشویـق تـو بسیـار ز حد دست

تقصیر و خطا  بـود  مـرا عشق  و محبت

انگشت نشان  است  مرا  تا  به  ابد دست

حاکی  نبـری راه  به  دریوزگی ی عشـق

بر صفحه اعمال  تو  گر کس  نبرد دست

۱۳/۳/۹۹

 

مرتضی دولت ابادی
1399/03/07
30

محکومِ ستم همیشه در یاد‌ِ علی است

وقتی که زمانه تشنه ی دادِ علی است

 

خورشید  چگونه  می تواند باشد

تابنده تر از شبی که میلاد علی است؟ 

طاهر قاسمی
1399/02/02
53

 

حساب روزگارم رفت از دست

قرارم با نگارم رفت از دست

همه از فتنه ی چشم کرونا..

قرنتین اند کارم رفت از دست

 

قاسمی

طاهر قاسمی
1399/02/02
60

ندیدم خیر بسیار از جوانی
نکرد این روزگارم مهربانی

چه زحمت ها کشیدم تا شود خوب
چه باید کرد با این زندگانی؟؟؟

طاهر قاسمی

رسول رشیدی راد
متفاوت
1398/10/10
66

سر خوش شده زمان به هیاهوی روز و شب.
زهرِ عسل چشیده ز کندوی روز و شب.

صد ها خیالِ خام به بازی گرفته شد.
در رقصِ باد بر سرِ گیسوی روز و شب.

دل را به باتلاقِ فراموشی اش کشد.
در تند باد جاذبه، نیروی روز و شب.

آدم به زورِ سگ دو زدن هم نمی رسد.
حتی به گردِ پا، پیِ آهوی روز و شب.

شد سرخِ ضربِ سیلیِ نامردمانِ مرد.
صبح از فلق، شب از شفقش رویِ روز و شب.

با خیر و شر تمامیِ یک عمر زندگی.
سنجیده می شود به ترازوی روز و شب.

سر تا به پایِ آینه را لک گرفته است.
از گرد و خاکِ فتنه ی جاروی روز و شب.

موها در آسیاب زمستان سفید شد.
در بزمِ برف بازیِ پاروی روز و شب.

چون برق و باد می گذرد روزگار بر.
چشم فریب خورده ی جادوی روز و شب.

باید نشست و خاطره ها را مرور کرد.
قَلیانِ آه، می طلبد جویِ روز و شب.

می خوابد عاقبت، شترِ مرگ، پشتِ در.
پر می زند غریب پرستوی روز و شب.

 

رسول رشیدی راد(مجتبی) شامگاه 1398/09/25

محمد هوشمند
اورک چرپنماسی
1398/10/05
63

غزل

زمانه موم کیمی ازدی  وقار و همتیمی
داغتیدی یئل کیمی بیر گوز ورومدا شوکتیمی

توکولدی باشیمه دوت سمتیدن کدر داغ تک
آلیب دی صبریمی الدن اپاردی طاقتیمی

کفیم سازیدی منیم یاخشی گئت گلیم واریدی
یامان داغیتدی باشیمدان  فلک  جلالتیمی

آغارتدی باشیمی گیزلنجه تل به تل  سسیز
گوزوم  باخاباخا  نامرد اگدی  قامتیمی

ایلان کیمین منی چالدی گئجه گونوز سوزلر
زهر قاتیب اجیلاندیری  دادلی شربتیمی

گونون گون اورتا چاقییندا ایتیردیم عمریمی من
بیر عمردور  گزورم چول به چول  صداقتیمی

مگر کیمین آهی دوتدی بئله ذلیل اولدوم
کیمین حسدلری یاندیری الده قسمتیمی

سووشدی عمر قالیب دیلده چوخلی خاطره لر
گوزوم یاشلا کرگ باشلیام کتابتیمی

اسنده صبح نسیمی منی ائدور مدهوش
بیر از ازالدیری دیلدن ملال و محنتیمی

نصیبیم اولسا اگر بیرده نازلی یاری گورم
کرگ دییم اوزی عفو ائیله سین جسارتیمی

محمدعلی ساکی
1398/09/29
84

شب شب یلدا شب شعر و ترانه

شب آجیل و سیب و خندوانه

 

شب دورهمی را تلخ کرده

گرانی با شگردی ناشیانه

 

محمدعلی ساکی


ابوالقاسم کریمی
1398/09/23
68

سنگ ها هر روز
حمام آفتاب میگیرند
در شور زاری که نامش ،
دریاچه است
_____________
ابوالقاسم کریمی - فرزند زمین
تهران _ ورامین
شنبه 23 آذر 1398
 
سید محمد حسین میران
1398/09/21
56

ستاره صلح را
به بالای سرش سپرد
به صدهزار سیارک دور
صدهزار سال کهکشان نور
سادگی جنگل را
به لاک پشت ها سپرد
لاک پشت نگهبان گل
چشمه ای که می رقصد
در سپیده دم صبح
تو را به خود سپردم
آموختم که به هیچ دست
نتوانمت سپرد
‏گردنبد قلبت را می ربایند
به مرگ ستاره تراش خورده اش
مرگ نگارگر پیکر عشق
تهدید می شوی و
در آخر
می دانم
کنارم نخواهی بود
ابوالقاسم کریمی
1398/09/10
61

خمپاره
آنقدر در شهر تو بارید
که استخوان سربازان مرده
خاکستر شد

اما تو آنقدر
در مدار دلدارت چرخیدی
که دیوار برلین
فرو ریخت.

 

ابوالقاسم کریمی(فرزند زمین

محمدعلی ساکی
1398/08/19
70

با تکیه به شک  اهل یقین خواهی شد

تردید نکن واقع بین خواهی شد

 

باران که ببارد و زمین سیر شود

درباغ بهار خوشه چین خواهی شد

 

محمدعلی ساکی

رسول رشیدی راد
متفاوت
1398/08/11
88

با سلام و درود خدمت همه ی دوستان و بزرگواران

پاییزیه(سمفونی زنجره)

باز، شد نوبت پاییز که تعزیر کند.
عشق را در نفس خاطره زنجیر کند.

دلِ لیلی، دلِ مجنون، دلِ آزاد و اسیر.
با خودش هم دل و هم قافیه درگیر کند.

اشک و لبخند و غم و سوز و گدازِ پاییز.
حس و حالش به نگاه همه توفیر کند.

نیمه شد شمسه ی هجری، سنه ی جاری باز.
دست، بر دامن تقویم چه تدبیر کند.

رقص انداخت به پهلوی زمین، چرخش فصل.
می رود تا که جهان را ز خوشی سیر کند.

آه را باده ی طُغرای سلاطین سازد.
ماه را از شب ظلمت زده، دلگیر کند.

برگ شد هم سفرِ قاصدک باد مگر.
از طراوت همه جا، بدرقه تقدیر کند.

بعد باران، شده نازل، غزلِ قوس و قزح.
تا براندامِ زمین طرح نُو تصویر کند.

ترمه ی گُل گُلیِ صاف زمین را انگار.
آمده ارتشِ چین یک شبِ تسخیر کند.

بیرقی زرد برافراشته در نهضتِ سرخ.
سبزی از دامنِ خود، حکم به تکفیر کند.

برگ سبزی اگرم رقص کند در دلِ باغ.
باد در چشم همه تحفه ی کشمیر کند.

پای این حرف که تا سه نشود بازی نیست.
کوچه را سرخوشِ از خنده ی انجیر کند*.

خواب خرگوش بگیرد زِ سرِ چشمِ خمار.
شعله در خانه ی آرامشِ تخدیر کند.

ننگ بی عاطفه بودن به هم آغوشیِ ابر.
از پرِ دامنِ مرداب، که تطهیر کند.

نور خورشید به جنگل زده سوزن سوزن.
همه جا پنجره در پنجره تنویر کند.

باد را هم نفسِ خش خشِ هر برگِ درخت.
در غزل، سمفونیِ زنجره تحریر کند.

باد با وسوسه شیطانِ درختان شده که.
بهر تابو شکنی ها همه را شیر کند.

می کِشد پرده ی مه در قُرُقی راز آلود.
کوه را در تَلِه ی دامنه نخجیر کند.

دست بر روی سر و گوش جهان می کشد و.
دوست دارد همه را دسخوشِ تغییر کند.

شبِ هجران، ابدی بر سرِ احیاگرِ خود.
تاج یلدا، خوشی و هلهله تصدیر کند.

رسول رشیدی راد(مجتبی) آبان ماه 98

*نزدیک به 600 گونه از انواع درخت انجیر هر سه فصل بهار و تابستان و پاییز میوه می دهند

 

 

 

 

محمدعلی ساکی
1398/08/08
73

گاهی کم و گاه یک نفس می خواند

آواز به میل همه کس می خواند

 

بی شک که به یاد آسمان می افتد

وقتی که پرنده در قفس می خواند

 

محمدعلی ساکی