زلال عاشورا

مـردی نماز کـرد

بعـد از نماز ، دست باز کرد

گفتـا: «بـده خـدای من، آنچـه صلاح توست!»

خالق، نظر به طرحِ راز کرد

پـرونده ساز کـرد

*

اوّل نوشت: «نور»

تاییدِ لحظه هائی از حضور

یعنی: تمام شد سخنِ بنده، حـرف نیست

بایـد مقـامی آورنـد جـور

در یک جهانِ دور

*

دوّم نوشت: «آب»

صیقـل به روح ، زیرِ آفتاب

یعنی: هر آنچه داخلِ جسم است رفتنی ست

گاهی به نرمی و گهی شتاب

گاهی در اضطراب

*

سوّم نوشت: «خون»

طـرحی شبیهِ نقشه ی جنون

رازی که در کلاسِ تمنـّای معنـوی ست

یعنی: عـلامتی ز دل بـرون

با حکمِ «راجعون»

*

آنگه فرشتگان

مستِ شکـوهِ محضرِ انسان

در آسمانِ حیــرتش اصلِ نمـــاز را

کردند ادا از دل و از جان

در عالمِ عرفان

*

آری، چنین شدست

رجعت بـــه مـاورا یقین شدَست

اینجا پُـلی بُــوَد بـــه تجلـیّ گــهِ شـهـود

آنکس که عاشقِ زمین شدست

دردآفرین شدست

*

بایـد به نـور رفت

در موقعش ز خاک دور رفت

یعنی: بــه دامِ نفس مبادا اسیـــر گشت

باید که غرق در حضور رفت

سرحال و جور رفت