سلام جناب مجد عزیز. نقد شعر کار بزرگوانیست که استاد همه ی ما نوآموزانند.اما از خواندن توضیح پایانی و کلمه ی (مدار ) خاطره ای در من زنده شد. درجایی گه یادم نیست کجا بود و شخصی که یادم نیست چه کسی بود شنیدم که:«همه ی انسان ها به درو خود خطی می کشند و بهترین ها ،عزیزترین ها و شاید دغدغه هایشان را در آن می گذارند. گاهی این خط به قدری کوچک است که شخص ،فقط خودش در آن جا می شود ، گاهی شخص خط بزرکتری میکشد و نزدیکانش نیز شامل آن می شود، و کسانی هم هستند که اندیشه هایشان ،درد هایشان ، وشادی هایشان متعلق به تمامی دنیاست...» زیبا نوشته ای. دلت شاد و کامت شیرین.