امشب به بزم قدسیان، جبرییل غوغا می کند
در جشنِ میلادِ بتول، هنگامه برپا می کند

 امشب ز عرش کبریا، آن خالقِ ارض و سما
بر بیتِ ختمِ انبیا، نورش هویدا می کند

 شد شمسِ رخسارش عیان،جوشید کوثر در جنان
از بهر خیر مقدمش، هر غنچه لب وا می کند

 زهرا تولد شد زمام، تا گردد او مامِ امام
از دامنش بر خالقش، او اسوه اهدا می کند

 بلبل ز شادی در چمن،شوقش نمی گنجد به تن
امِ ابیها نغمه اش، کار مسیحا می کند

مستند همه افلاکیان، شوریست اندر خاکیان
چشمِ زمان این صحنه ها، نیکو تماشا می کند

اشک محمّد بی امان، گردیده از ذوقش روان
شادی عیان از چهره اش، دُختش تماشا می کند

نامش بود آرام جان، قاصر ز توصیفش زبان
مهرش درون سینه ها، مرضیه پیدا می کند

از شوق و حال عاشقان، ذوقیست«دُروَش»را به جان
ذکرش شده یا فاطمه^س ، در سینه نجوا می کند

فضل الله دُروَش (دروش)