سلام و عرض ادب و احترام خدمت اساتید ارجمندم حس میکنم این غزل اشکالاتی دارد اگر این چنین است لطفا گوشزد بفرمایید بالاخره هر چه باشد حقیر هنوز هم شاگرد ترکه خور این کلاسم..

با کسب اجازه از سنا بانو واساتید گرانقدر بنده به این شکل اگر جسارت نکرده باشم تغییر دادم از روز رفتنت به سفر ، گریه می کنم شب تا سحر ، به زیر قمرگریه می کنم کنج مزار این همه آدم نشسته ام تنها برای یک دو نفر ، گریه می کنم خطت مثال قلب من اینجا شکسته بود حق را بده به من تو، اگر گریه میکنم در زیر پای رهگذران آرمیده ای بنشسته ام میان گذر ، گریه می کنم چشمان من زهجر رخت بی رمق شده حیف است ندیده ای چه قَدَر گریه می کنم؟

خانم امیریان عزیز کارخوبی بود.اما اشکال وزنی که اشاره کردید همان اشکالی است که در سنوات گذشته هم داشتید یعنی همیشه در انتخاب این وزن روی هجای کوتاه شماره 9 اشکال دارید و من همیشه همین نکته را به شما یادآور شدم جای تعجب است که نخواستید این مورد را رفع کنید.نا گفته نگذارم که شما از 10 مصراع این سروده ، 7 مصراع را درست سرودهاید بنابر این باید گفت که فقط دقت کافی اعمال نمی فرمایید وزن این شعر چنین است: مستفعلن مفاعل مسفتعلن فعل - - ل -/ل - ل ل/- - ل -/ل - در این سروده شما هم همان اشکال در مصاریع 2-6-9 وجود دارد که شاعر گرامی جناب عابدی بخوبی اصلاح کردند و من با این که قبل از مشاهده اصلاحیه ایشان ،اصلاحیه ای داشتم دیگر پیشنهاد نمی کنم.اما اگر خواستید مصراع دوم را بدون تغییر قافیه اصلاح کنید مصراع زیر را پیشنهادمی کنم : هر شب ز غصه تا به سحر گریه می کنم. تکرار می کنم که مصراع پیشنهادی جناب عابدی جالب است.

سلام و درود بر شما؛ اللهم الرزقنا فی الدنیا زیاره الحسین و فی الآخره شفاعه الحسین بانوی گرامی، سروده پراحساس و زیبایی است. احسنت. انشاء الله روح مرحوم استاد صادقی شاد باشد و از رحمت های الهی بهره مند گردد. در پناه حق باشید.

سرکارخانم امیریانِ گرامی،سلام علیکم. چه خوب که بازهم دراین فضای مجازی،چشممان به دیدارتان روشن می شود،وچه حوبتر که بااین کارِ پسندیده تان...به من هم آموزش می دهید که نقد پذیر باشم..که انسان هیچگاه ازخطا،مُبّرا نیست...وجایز نیست که بادوسه خط(مثلاً)شعرگفتن....بزرگانِ وادیِ ادب راهم انکارکنیم...مؤّید باشید انشاءا....

از شعر زیبایتان لذت بردم. خوشحال میشوم در مورد شعرهایم نظر دهید.

درود گریه از زندگیتان دور باد قلم هنرمندی دارید خیلی زیبا می نویسید بانو

درود بر بانوی مهربانی چشمه های احساستان همواره جوشان و انشالله بجای گریه ازین پس خروشان از شادی...

درودها ...احسنت بانو رعنا..زیبا بود

سلام اگر اجازه بفرمایید بنا بر خواست شما من هم در ویرایش این شعر سهمی داشته باشم از روز رفتنت به سفر ، گریه می کنم شبها دوباره بار دگر ، گریه می کنم کنج مزارِ اینهمه آدم نشسته ام تنها برای یک دو نفر ، گریه می کنم خطت شبیه قلب من اینجا ، شکسته است حق را به من بده ،تواگر گریه میکنم در زیر پای رهگذران، در نظاره ای من خسته در کنار گذر ، گریه می کنم چشمان من به حسرت تو درد می کشد حالابیا ببین چِقَدَر ، گریه می کنم!!. شاعرخانوم رعنا امیریان. قلمتان سبز