برادر ارجمند شیرازی عزیز با سلام و احترام فراوان پس از اصلاحات غزل به صورت زیر ارائه می گردد، اگر لطف بفرمایید و آن را بارگذاری بفرمایید؛ سپاسگزار خواهم بود:
رضای جهان تقدیم به: رضای عالم، شاه رؤوف، سلطان خراسان، امام هشتم ثامن الحجج علیه السلام ای که حریمت، مدارِ قبله ی دل باد ای که رضایِ جهان به نامِ تو افتاد یک نگهِ ویژه سویِ این غریب کن «ای همه هستی، فدایِ یک نگهت باد»
[1] چشمِ دلم باد از نگاهِ تو روشن «حالِ خرابِ من از نگاهِ تو آباد»
[2] شمسِ شموسِ جهان، رؤوف ترین شاه لطفِ کریمانه می کنی تو به افراد ای شَهِ جنّ و بشر، امامِ کریمان زایرِ غمدیده یِ تو، گشته زِ تو شاد
[3] بضعه یِ پیغمبری به أرضِ خراسان
[4] کویِ تو باغی است از بهشتِ خداداد میوه یِ صادق تویی به ملکِ دلیران
[5] جلوه یِ زیبای تو چه می کند؟ ارشاد دیدنِ آن گنبدِ تو، آرزویِ ماست گنبدِ زردت، هماره روح به ما داد خاکِ رهِ تو، توتیایِ اهلِ نظر هست جامِ من از جرعه یِ جمالِ تو پُر باد محمدعلی برزنونی، سارایوو، پنج شنبه 6 مهر 91؛ 10 ذی القعده 1433؛ شب میلاد آن بزرگ
[1] شبیه این مصرع را در یک غزل دیده بودم و این جا به زبانم آمد.
[2] شبیه این مصرع را در یک غزل دیده بودم و این جا به زبانم آمد.
[3] قال الرسول الخاتم صلى الله علیه و آله و سلم: «... ما زارها مكروب الا نفس الله كربته ولا مذنب الا غفر الله ذنوبه» (عیون اخبار الرضا، ج2، ص257).
[4] قال الرسول الاعظم صلى الله علیه و آله و سلم: «ستدفن بضعه منى بخراسان...» (عیون اخبار الرضا، ج2، ص257).
[5] قال الصادق علیه السلام: «یقتل حفدتی بأرض خراسان فی مدینة یقال لها طوس من زاره عارفا بحقه أخذته بیدی یوم القیامة و أدخلته الجنة و ان کان من أهل الکبائر».