باسمه تعالی

رباعیاتی در جلسه تودیع خودم در سفارت

با لطفِ خدا خادمِ یاران بودم                            در غربتِ خود به یادِ ایران بودم

آن عمر گذشت و لحظه یِ رفتن شد                 در فرصتِ اندکی، چو مهمان بودم

++++

ایّامِ خوشی بود که با هم بودیم                         در پیچ و خمِ کار، همه فرسودیم

صد شکر که در روزِ وداعِ یاران                       در حالِ جدایی، زِ همه خشنودیم

++++

بشنو زِ من ای دوست، پیامی والا                       یک نکته یِ نغز، یک کلامِ شیوا:

در هر سفرِ کاریِ دور از کشور                         مانندِ مسافریم در دارِ فنا

++++

همکارِ موقّتیم و باید برگشت                 در موطنِ اصلی، چه بُوَد حاصلِ گشت؟

خوشحال، هر آن که او در کارش                    تکلیف، عمل کرد و زِ پُل هم بگذشت

++++

آری! من و تو مسافرِ دنیاییم                               تنها برویم، گر چه با «تن»هاییم

سی مرغ به سویِ قلّه یِ قاف رویم                    معلوم شود که عاقبت هم «ما»ییم

++++

دنیا چه بُوَد؟ معرکه و میدان است                     میدانِ بزرگِ بازیِ رندان است

در بازیِ دنیا، همگی مشغول اند             بازی گر و بازی خورِ آن، انسان است

++++

یک دسته حریص اند و به جِد، بازی گر                        یک دسته کناری اند و از بازی، دَر

افراط از آن دسته و تفریط از این!                     هر دو به تباهی اند و در چاهِ خطر

++++

یک جمعِ دگر، بازیِ خود را دارند                   مشغول به بازی اند و با دلدارند

معیار چه هست؟ نامه یِ آن دلدار                      تا عاقبتِ بازیِ خود، بیدارند

++++

ما یارِ هم ایم در دیارِ غربت                              همراهِ هم ایم و از تبارِ غربت

ما و منی و توای، همه بر باد است                      با هم سپریم روزگارِ غربت

++++

من خاکِ رهِ جمله رفیقانم و بس                      من در گذرِ حادثه، مهمانم و بس

در طیِّ طریق و آزمونی تازه                              محتاجِ دعایِ دوستانم و بس

++++

تا چشم نهیم عمرمان سر آید                             در خاطره ها، چه یادها بر آید

ما منتظرانِ خانه زادِ مهریم                     تا منتظَرِ کوچه از این در، آید

++++

مهدی! تو بیا! منتظرانیم همه                               مولایِ زمان! زخمه به جانیم همه

زین غفلتِ ما تو پرده بردار و بیا             چشمیم به در، ما نگرانیم همه

محمدعلی برزنونی، سارایوو، چهارشنبه 14 خرداد 93