bg
ابوالقاسم کریمی فرزندزمین
شعرمن
1398/05/13
9

زاغ   آمد   لاله   به   منقار   گرفت

خون  در  رگ  ما  نوای  تکرار  گرفت

غم پاسخ  خودخواهی ما را این داد

بر مرکب دل نشست و افسار گرفت

 

 

مصرع اول:مهستی گنجوی

ابوالقاسم کریمی

یکشنبه 13 مرداد 1398

ابوالقاسم کریمی فرزندزمین
شعرمن
1398/04/05
16

این  زندگی  دست درازی  دارد

هر کس به دلش قصه و رازی دارد

لبخند بزن به مشکلت گریه نکن

هر  آدم  زنده ای  نیازی  دارد

 

 

12/خرداد/1398

فريدون نوروززاده
1398/01/07
45

سردي! و دلي گرم نكردي اي سيل!

ويرانگري! آزرم نكردي اي سيل!

شهرش را زنده زنده بلعيدي و...

از حافظ هم شرم نكردي اي سيل!

#فريدون_نوروززاده 

فريدون نوروززاده
1398/01/07
41

با شعر و گل و فال... كسي نگرفتش

جشن ِ طرب و حال... كسي نگرفتش

از بس كه شكسته ايم، نوروز آمد 

تحويل هم امسال كسي نگرفتش

#فريدون_نوروززاده 

فريدون نوروززاده
1397/12/14
74

دل داده به يك نگاه ِ آدمْ برفي

بر صورت مثل ماه ِ آدمْ برفي

با حضرت خورشيد بيايد يك روز

شايد خبر نكاح ِ آدمْ برفي

#فريدون_نوروززاده

فريدون نوروززاده
1397/11/29
62

دزدانه روان آدمْ برفي را

صد راز نهان آدمْ برفي را

زردك به دهان ِ خرگوشي... ديدم

مي خورد لبان آدمْ برفي را

#فريدون_نوروززاده 


فريدون نوروززاده
1397/11/29
46

كم كم شده شُل، رگان آدمْ برفي

سرويس شده دهان آدمْ برفي

خورشيد كه بردبار بودي همه حال

افتاده چرا بجان آدمْ برفي؟

#فريدون_نوروززاده 

فريدون نوروززاده
1397/11/03
55

يك روز پيام آدمْ برفي را

آرام، خرام آدمْ برفي را

آبش كرد از شرم، كه تا پاسخ داد

خورشيد، سلام آدمْ برفي را

#فريدون_نوروززاده 

فريدون نوروززاده
1397/09/27
64

شمع و 
شعر و 
شور و 
صفا كم دارد

دستاني گرم و آشنا كم دارد

تثبيت شده براي من صددرصد

بي تو شب من بخير را كم دارد

#فريدون_نوروززاده 
فريدون نوروززاده
1397/09/27
66

معماي بد و بغرنج واري ست

و ماري خواب، روي گنج واري ست

پر است از نقشه هاي شوم و مرموز

خلاصه، 
زندگي شطرنج واري ست

#فريدون_نوروززاده


* واري، در فارسي كشور افغانستان به مفهوم مثل و مانند است
شطرنج واري است، يعني مانند شطرنج است.

فريدون نوروززاده
1397/09/27
45

جاي بلبل, كلاغ دارد تشريف

يك پاده ى بي دماغ دارد تشريف

دانش را هم سهميه بندي كرده

دولت چقَدَر الاغ دارد تشريف

#فريدون_نوروززاده

 

أخيراً دولت افغانستان با وضع كردن قانوني مضحك، دانشگاه را سهميه بندي كرد


فريدون نوروززاده
1397/08/17
111

احساس خوشي مرا مردد كرده ست

همبال كبوتران گنبد كرده ست

دُك دُك دُدُدُك رضا رضا مي گويد

بد جور دلم هواي مشهد كرده ست 

#فريدون_نوروززاده 
فريدون نوروززاده
1397/08/09
83

دلسوخته خاضعانه حاضر بودن
در هيئت عاشقان مسافر بودن
حالي دارد برابر صد مكّه
همگام به گام هاي جابر بودن

#فريدون_نوروززاده
فريدون نوروززاده
1397/07/28
83

شمع و شعر و شور و صفا كم دارد
دستاني گرم و آشنا كم دارد
تثبيت شده براي من صددرصد
بي تو شب من بخير را كم دارد

#فريدون_نوروززاده
فريدون نوروززاده
1397/04/30
125

شنبه ست و دانه روي بامي چيده

تا جمعه ببينيم چه دامي چيده

رندانه براي هفت روز هفته

اين عشق عجب پروگرامي چيده

#فريدون_نوروززاده
سید محمد حسین شرافت مولا
1397/04/26
101

 

 

بسمه تعالی

 

 

شاعر : جلال الدین محمد مولوی

 

 

 

 

گر عمر بشد عمر دگر داد خدا
گر عمر فنا بمرد نک عمر بقا
عشق آب حیاتست در این آب درآ
هر قطره از این بحر حیاتست جدا

 

 

 

 

 

 

گردآوری : سید محمد حسین شرافت مولا

 

فريدون نوروززاده
1397/04/03
169

بي حال شديم و باز هم حال آمد
 
با حال ترين ترانه ى سال آمد

از لطف خدا قشنگ، پشت سر هم 

ماه رمضان و ماه فتبال آمد

#فريدون نوروززاده

فرشید افکاری
رباعی (فرشید افکاری)
1397/03/28
83


41
افسون شده ی سکوت و شبهای امید
جامانده میان کلبه ای سرد و سپید
ارواح به دور ِ خانه اش می چرخند
در آینه ی شکسته فریادی دید
42
(ای کاش...) همان کاش شد و رفت به هیچ
آن راز: شبی فاش شد و رفت به هیچ
مردی که سقوط کرد در دره ی مه
یک دسته خفاش شد و رفت به هیچ...
43
باتلاقی شده این زندگی مسموم و...
دست و پا می زند از مرگ ولی محروم و...
عطر شب-خاطره ی سرخ نگاهی بیرنگ 
همه جامانده درآن ثانیه های شوم و ...
44
در پنجره می وزد درختی تیره
ارواح ِسیاه پوش ِ چشمم خیره
صد نقش ِ درخشنده ی خورشید به قاب
هرگز نشود به موج ِ این شب چیره
45
ابلیس: دو چشم وهم آلودش بود
خونابه میان چهره ی دودش بود
آن ساحره ی شعله ور کابوسم
خاکستر من همیشه معبودش بود
46
شب: شعله ی لاجوردی اش پیدا بود
شب:موج ِ نگاه ِ ساحلی 
تنها بود 
پرواز ِ سکوت ِ یک مِه ِ یاقوتی...
شب : 
ساختمان ِ آبی ِ رویا بود
47
در ابر ِ سیاه: فوج ِ شب میلرزید
مهتاب: میان ِ موج ِ شب می لرزید
از پنجره یک پرده ی خاکی : میدید...
در چهره ی دار... اوج ِ شب می لرزید
48
در این همه کوچه خانه ای پیدا بود
اما همه اش سراب یک ِ رویا بود
درهای بدون خانه در شهر تهی ...
شب : در مه خاکستری اش رسوا بود
49
از هاله ی سرخ ِ برکه ای بیمارست
هذیان ِ سراب ِ چشمه ای تبدار است
چشمان ِ بدون چهره اش تصویری
از چرخش ِ کرکسان ِ آدم خوارست
50
در جسم درخت دارکوبش جاریست
شهری که سرنگ توی جوبش جاریست
خفاش ؛ میان موج رگها مثل ِ
شهریست که سیلاب غروبش جاریست
51
یک روز تمام آسمان خواهد ریخت
باران سیاه بر زمان خواهد ریخت
پاییز و تمام نور ها می میرند
خاکستر صدرنگ ِ جهان خواهد ریخت
52
ابلیس به خنده گفت : اثباتی نیست...
بد ذات تر از ندای او ذاتی نیست
دانست نگاه خیره ی زندانبان
جز «مرگ» برای من ملاقاتی نیست
53
هر روز کویر تشنه سر میزاید
در جنگل سایه ها تبر میزاید
گر دیده ی کینه ها شبی کور شود
بر هر مژه ای چشم دگر میزاید!
54
تو خیره به نیستی شدی یا هستی
در لحظه ی مرگ میرود این مستی
انگار که بازتر شود بعد از مرگ
چشمی که به روی زندگی میبستی
55
آن جرثقیل ، جسم را بالا برد
آن لحظه که ایستاد با گردن خُرد...
انگار زمین کوچکی می بیند
گفتند تمام مورها:"آری مرد...!"
56
در چشمه ی خون؛پنجره ای باز شد و...
هر جمجمه ای دو بال ِ پرواز شد و...
تا اینکه وجود ِ«آدمی» در سر ِ«مرگ»
کابوس ترین سکوت ِ یک راز شد و...
57
از برکه ی شب ؛خون و صدا شد آغاز
از شک به خودم ؛شک به خدا شد آغاز
در این همه "خودکشی‌" صدایی پیچید
از "شکستن ِ آیِنه ها " شد آغاز
58
از برکه ی مه ؛ زهر ِ جنون خواهم خورد
خونخواهم و خون ریزم و خون خواهم خورد
روزی که شکافتم سرت را؛ ای مرگ!
من قلب تو را هم از درون خواهم خورد!
59
شب- باده- سکوتِ مِه -عجب حالی بود
تنهایی من؛ چنین شبی عالی بود
افسوس نخور که"آرزو"رفت به باد
با باد نمی رفت اگر مالی بود!
60
در معبدِ جشن ِخون فقط عیاشی ست
با بطری ِسرخ ؛ کار تو خونپاشی ست
از خون خوری ات مرا نترسان "ابلیس" 
هر قطره ی خون من خودش خفاشی ست!

 

فرشید افکاری

فرشید افکاری
رباعی (فرشید افکاری)
1397/03/28
225

21
شاید تو دل ِ سنگ ِمرا نرم کنی 
از زندگی ِ یخ زده ام شرم کنی! 
ای "مرگ" تو یک واژه ی برعکس بشو 
شاید دل ِ این غروب را "گرم" کنی 
22
میگفت که من صدای یک پنجره ام 
من باد ِ سپیدموی یک منظره ام 
میگفت که عکس ِ کودکی هایم را 
او پیر کند میان ِ هر خاطره ام... 
23 
با یک چمدان، شعر سیاه آمده ام 
هیزم شده واژه های این شبکده ام 
تاریک تر از همیشه شد خانه ی من 
امشب رگ ِ دفتر ِ خودم را زده ام!
24 
باید که طلوع دیگری ­:«باید شب» 
از مهکده های سرخ می آید شب 
خورشید : سر بریده ای خواهد شد ... 
از کوه سقوط میکند ...شاید شب 
25 
 یک روز تمام چوبه ها ، دست به دست 
خواهند نوشت : 
گردن ِ مرگ شکست... 
گویند که با گلوی فریادی سرخ 
آن مرد ، دهان ِ دار را خواهد بست 
26 
با مهکده های حیله آمیخته ای 
بر نور ، غبار تیرگی ریخته ای 
در خاطره های روشنی ، جای چراغ 
یک سایه به سقف خانه آویخته ای 
27 
افسوس شب ستاره آویز نماند 
حتی ره برگه های پاییز نماند 
همواره کنار قلب ، «تنهایی» بود 
انگار میان سایه او نیز نماند 
28
ای پنجره های بسته فانوس شوید 
با شبزده های مرده ناقوس شوید 
خواب از سر من پریده خفاش صفت 
در دود سیاه روز کابوس شوید
29
یک مرگ-غروب-دشنه-فانوس و خون
هنگام فرار ِ روح : ناقوس و خون
یک جاده ی غرق ِ آینه بیدارست
من مرز شدم میان کابوس وخون 
30
 پرواز نقاب های دودی از آب
جولان مهی سرخ میان گرداب
دودی که تمام روح ها را روزی
یک لشکر خونخوار کند در مرداب
31
از آینه ، روح مرگ بیرون آمد
مثل شبحی سیاه و ملعون آمد
میگفت که خود را تو شبی خواهی کشت
آن لحظه در آینه سرم خون آمد
32
در دود ، کدام واژه هم اسمم بود
این برزخ مرگ و زندگی رسمم بود!
در آینه زل زدم ندانستم من
او روح من است یا خود جسمم بود
33
یک شعله که در سکوت دریا آمد
کابوس شد و میان رویا آمد
همقصه ی سرنوشت کبریتی که
با جعبه ی تابوت به دنیا آمد!
34
در چشم تو یک منظره ی طوفانی ست
سیلاب تمام روح های جانی ست
از چشم تو سایه می چکد بر خورشید
پایان کسوف دیده ای نورانی ست
35
هرچند که از غبار وهم و دود است
دیوار ... پر از پنجه ی خون آلود است
شاید که منم جسم و همین کاخ سراب
با آجر ارواح فنا مسدود است!
36
این مشت!من ِ شکسته ، آیینه ی خرد
تصویر وجود من ولی باز نمرد
در آینه ی شکسته یک پنجه ی سرخ
من را به جهان خشم ها خواهد برد
37
در جاده ی مه زده : چراغی تنها
در سیل ِکویر ِ سرد : باغی تنها
یک مزرعه ی سیاه و پروازِ شب و
یک دسته مترسک و کلاغی تنها !
38
آتشکده رفت و ماند؛یک وسعت دود
دودی که هزار شعله خواهد افزود
آن نقطه ی روشنی که من می دیدم:
روح من و مشعل تنم خواهد بود...
39
وامانده ی کلبه ای که وحشتکده بود 
او وحشت شوم چهره ای جن زده بود
در پنجره یک پنجه ی خونی می دید...
انگار که از جسم خودش آمده بود!
40
تقویم اگرچه سوخت؛وادار شدیم...
خود :عقربه های ساعتی تار شدیم
رفتیم به بی زمانی محض ... ولی
در دره ی اعداد گرفتار شدیم !

فرشید افکاری
رباعی (فرشید افکاری)
1397/03/28
133

1
غرق ِ عطشی خيس و سرابی دورم
در تیرگی ِ طلوع ِ غم محصورم 
يک جرعه سکوت ِلاجوردی مانده 
تا مستی ِماه؛ در شب ِ بی نورم
2
او مستی ِنور ِ مبهم ِ آبی بود 
آرامش ِ سرد ِ باغ ِ مهتابی بود 
کابوس ِ ترنّم ِ شبی رویا وار 
وهمی که میانِ شهرِ بیخوابی بود 
3
این آینه ؛ سرزمینِ همدرد: غروب 
این دلهره ی سرخ ؛ ولی سرد:غروب 
ای منظره ی خونی ِ پر نور، بمان 
این بار تمام ِ شهر ِمن کرد غروب...
4
در شهر ِخرابه: عابر ِ مرگ: منم 
مرداب ِ دو چشم ِ شاعر ِ مرگ؛منم 
مانند سکوت ِ ایستگاهی در مه 
جامانده ترین مسافر ِ مرگ:منم 

در تیرگی ِ همیشگی شبگردم... 
این ظلمت ِ بی مرز شده همدردم 
ای وهم ِ سپید ِ عطر ِ رویاهایم 
ای کاش دوباره باورت میکردم 
6
یک صلح میان جنگها رویا نیست 
کابوس میان رنگها رویا نیست 
ای شیشه تر از سکوت مهتاب سپید 
برگرد که شهر سنگها رویا نیست 
7
راهی همه سنگ و شیشه و دیگر هیچ 
یک دشت ِ وسیع ِ تیشه و دیگر هیچ 
طوفان ببرد کویر و جا می ماند... 
یک باغ ِ بدون ریشه و دیگر هیچ 

یک لاله ی آتش و بهشتی در مه 
یک کلبه ی مخروبه ی خشتی، در مه 
من مانده ام و نگاه مرگی مبهم 
آنسوی طلوع ِ سرنوشتی در مه  
9
این سایه ی شعله ور تبی تکراریست 
انگار که قسمت ِ شبم بیداریست 
یک مرگ سپید ؛ بر پل نور نبود 
کابوس به دشت تیره موجی جاریست 
10
دانست : طلوع نیست در فال ِ غروب 
یک مرگِ سیاه بوده اقبال ِ غروب   
مانند همان باد که از وحشتِ شب 
عمریست که میدود به دنبالِ غروب
11
پایان من و سکوت این شبکده است
مه رفت ولی دوباره حرفی زده است:
(فرقی ست میان ایستگاه شب و تو
او با نرسیدنش کنار آمده است...)
12
در شهر هنوز سیل پاییزی بود
انگار که جشن مرگ آویزی بود
بر دره ی رنگها تنی بر دار و ...
بر گردن آن بهار یک تیزی بود
13
شهری که به زهر تیرگی بیمارست 
هر تیر چراغ ؛ زیر صد آوار است 
با بارش این طناب های گره دار 
کابوس : شبیه چوبه ای بی دارست 
14 
کابوس من از غبار شب آگاه است 
باران پر کبوتران در راه است 
انگار سقوط میشود این پرواز 
وقتی که تمام آسمان از چاه است! 
15
هر سایه که می دید درآن دشت عذاب
یک لحظه چو دود بود یک لحظه چو آب
وقتی که گذشت تشنه ای از روحش
دانست که او نیز سراب است سراب
16
من آینه ی حضور یک تشویشم 
من خودکشی دوباره ای در خویشم 
انگار که ترس مرگ هم می ریزد 
وقتی که به کشتن تو می اندیشم 
17 
من وحشت مرگ را در آنجا دیدم 
در رود سیاه درد: سرها دیدم 
مثل شبحی گریختم در گرداب 
وقتی که سر بریده ام را دیدم 
18 
آغاز؛ میان سایه آخر ابلیس 
پیدا شود آدمی ولی در ابلیس 
در آینه ی روح خودش می بیند 
یک چشم خدا و چشم دیگر ابلیس 
19 
پرواز نده ...
سکوت غمگینت را 
بر دار بزن تو بغض سنگینت را 
تا غصه ی سربریده ات را بینی: 
یک پلک بزن چشم گیوتینت را! 
20
از دور ببین نشان یک جمجمه بود 
دنیا همه اش جهان یک جمجمه بود 
این پنجره در خانه ی رویاهایت 
یک چشم تهی میان یک جمجمه بود

 

فرشید افکاری