سلام

جای همه دوستان خالی یک سفر دو سه روزه به چادگان داشتیم که غزل خانوم هم همراهمون بود . توی مسیر برای اینکه خانوم خسته نشن باید براش شعر میخوندیم و باهاش بازی می کردیم !! همینطوری در طول مسیر هر اتفاقی که می افتاد یکی دو بیت بداهه براش می خوندم که تصمیم گرفتم جمعشون کنم . شعر برای غزل خوانده می شد و به زبان عامیانه است و قطعا اشکالات دارد برای اینکه تازگی اش از دست نرود با اجازه دوستان اینجا قرار میدهم ولی از نقد آن و از پیشنهادات زیبایتان برای بهتر شدن قسمتهایی که اشکال دارد استقبال می کنم چون زیباتر می شود . از تصدیع اوقات شریفتان پیشاپیش عذر خواهی می کنم . (شاید فایل صوتی اش را هم بگذارم)

روز دوازده تیر ، تو گرمای تابستان

غزل خانم تو خونه ، خوشحال و شاد و خندان

آماده میشه بره ، یک سفر دو روزه

فرار از آلودگی و سر صدای تهران

همراه عمه جون  و ، مامانی و بابایی

سوار ماشین میشه ، با بابا و با مامان

از ترافیک تهران بالاخره می گذرند

ساوه رو رد می کنند  ، از جاده و خیابان

توی خمین منزل ، امام خمینی میرن

یه بازدید از اتاق و حیاط و حوض و ایوان

شب یه اتاق میگیرن تو هتلی در خمین

تا استراحت کنن ، از خستگی در بیان

غزل خانوم از اول مشغول بازی شده

سرش گرمه و کاری نداره با دیگران

عاشق آب بازیه ، این دختر شیطونک

آب می بینه خودش رو می رسونه شتابان

خسته میشه می خوابه دخترک بازیگوش

خودت نگهدارش باش ای خدای مهربان

صبح که میشه دوباره ، سر میذارن به جاده

میگذرن از شهرای ، خوانسار و گلپایگان

شهرا و روستاهای ، ریز و درشت رد میشن

موقع ظهر  میرسن به مقصدِ چادگان

یه مجتمع یه صحبت ، گرفتن مجوز

یه ویلای با صفا ، میرن برای اسکان

ویلای زیبایی بود ، بزرگ و راحت و خوب

ناهار همونجا هستن ، عصری میرن بیابان

جاده ی سخت و خاکی ، به سمت برکه ی آب

سوار قایق میشن ، یه گشتی با قایق ران

غزل خانوم تو قایق ، خوشحال و مات و مبهوت

یه نیم نگاه به آب و نگاهی به این و آن

غروب که بر میگردن ، مسئول اونجا میگه

با عرض شرمندگی ، اینجا رسیده مهمان

من حواسم نبوده ، که اینها برگه دارن

جا به خدا نداریم ، ببخشید تو رو قرآن

غزل اینا میگن چشم ،  عیب نداره ما میریم

بفرما تحویل میدیم ، این جای خوب و ارزان

چون چاره ای ندارن ، زود جمع و جور میکنن

خونه رو تحویل میدن ، میان بیرون همون آن

هر چی میگردن اونجا ، فایده ای نداره

هیچ کسی جا نداره ، چکار کنن خدا جان

شام میخورن توی پارک ، مشورتی می کنن

چاره ای نیست ظاهراً ، باید برن اصفهان

شبانه از چادگان ، خدافظی می کنن

سوار ماشین میشن ، به سمت نصف جهان

به مرکز اصفهان ، بالاخره می رسن

خسته و خواب آلوده ، در دوی بامدادان  

یه زیرزمین میگیرن برای استراحت

از روی ناچاری و خستگی فراوان

اگرچه زیرزمینش تمیز و زیبا نبود

مرکز شهر بود توی ، یک هتل آپارتمان

درد سرتون ندم ، ولو میشن همونجا

چونکه دیگه خسته اند نه نا دارن نه توان

نزدیک ظهر یه گشتی اون دور و بر می زنن

مسجد شیخ لطف الله ، میدون نقش جهان

بعدش تماس می گیرن با دوست اصفهانی

برای پرس و جوی آدرس یک رستوران

اونم نشونی میده ، یه جا به اسم شهرزاد

جاتون خالي برنج و جوجه و گوشت بریان

بعد ناهار یه پارکی ، سی و سه پل کنارش

 استراحت ، کنارِ  زاینده رودِ جوشان

عصری دوباره همه سوار ماشین شدن

نماز مغرب توی مدخل شهر کاشان

شام اتوبان قم و بعدش ادامه ی راه

از نیمه شب گذشته تا رسیدن به تهران

غزل خانوم ماشالا ، چش نخوری ایشالا

بیا یغل بسازم من تو رو بوسه باران

قصه ی ما سر اومد غزل به خونه اومد

تا قصه های بعدی ، خدا نگهدارتان