بنام نگارگرعشق..............................

...............................................

                   درحیــــرتی نشـــسته بـه، دالانِ زنـدگـی                   

درصـحنه ای ، به قـدمتِ اِکرانِ زنـــدگی

بردوشِ مـا، همیشـه صــــلیبی نهــاده انـد

بـاارزشـــــــی، بـه قیمتِ تاوانِ زنــــدگی

مارا،به نـام وجـــاه ،فریبـــی اگر دهنــــد

بردوشــــــمان نهــند،چوپـــالانِ زنـــدگی

درمعبدی،که سجده به خود،افتخارِ ماست

بیهوده سنگ می زنیم،به شـیطانِ زندگی

درگیرِ با(منیم ) و،زِ خودغافلیـــم اگــــــر

هرگز نمی رســــیم، بـه سـامانِ زنــــدگی

درمانده از(مَنیم )و،به خودظلــم می کنیم

شـرمنــده از(خودیم)،بـه عنوانِ زنـــدگی

مـارامجال شـــکوه نمانــدَ ست تادهـــــیم

باضـجّه هاشــــعار، بـه اِذعانِ زنـــــدگی

شــاید سـکوت،عافیتی می دهــد به جـان

آنجـا کـه سرشــــکسته، زِ طغیانِ زندگی

(دیوانـه)ایم و،شـاعرِ یک سـُفره پُرزِدرد

ناخوانـده گشــته ایم،چو مهـمان زنــدگی

..............................................

(دیوانه).................................