بنام نگارگرعشق.................

...............................................................

عمرم گـــــذشت، بَرســـــرِ بـازارِ بی خودی

برحســــــرتی، زِقوطیِ عطّـــــارِ بی خودی

دربَنــــدِ نفسِ هیــــــچم و،افسونِ پوچِ خود

وامـانـده ام،بـه پیـله ی این،تـارِ بیــــــخودی

ازمـاجـــــــــرای دایـره،بســــــیـار گفتـه انـد

درحیـــــــرتم، زِنقطـه و،پرگــــــارِ بی خودی

دســــتم نمی رود،بـه دُعــــایی اگرســـــحر

دیگرچـه حـاجتَ ست،بـه افطـاربیــــــخودی

عشقی کـه عاقبت،بـه وصالش اُمیـدنیست

مـارا،چــه زجرمی دهـــداجبـارِ بیـــــــخودی

طبعم تهی ست،زانچه که باید،به شعرگفت

دل کنـده ام ازین همـه،اشـــــعارِ بی خودی

کوهی که کاه گشته و،کاهی که کوه گشت

 تـاکِی چنین اســــیر، بـه افکـاربیـــــــخودی

مـارا،یقینِ این همـه شــــــک،می برد زِخود

بیـــــــــزارِ ازخودی و،بـه انکـــــارِ بیــــخودی

مُفتــــی اگـر،حوالــــه بـه میـــــدان و،دارداد

درحیرتـم، ازین ســــــرواین،دارِ بیـــــــخودی

خودرا،مکن ازآینـــــه پنهـــــان،گـُـــریزنیست

درکیشِ مـا،چـه حـاجتِ اِنگـــارِ بیــــــــخودی

فریـاد ازین سکوت،کـه درخودنهفتــــه است

هیـــــــهـات ازین غریو،بـه تکـــرارِ بی خودی

(دیوانـــــه)راومنــــعِ چنین،بیـــــخودازخودی

آنجـا کـــــه کرده ایــــم،خوداقــرارِ بی خودی

سنگی شکسته گر،سرِمارا،به حکمتی ست

بی خود،چــه سود ازین همه،اصرارِ بیخودی

...............................................................

(دیوانه)