شب بگذشت و زما،می گذرد روزگار

من شده ام فارغ از،قلب به عشقش دچار

ساقی شیرین سخن، ای تو مه انجمن

وز عطش جان من، ساغری از می بیار

کن قدحی پر ز می، چرخ زنم تا به کی

سازدلم همچو نی، گشته زحزنش خمار

دل که رهاگشت از او، زان صنم تند خو

من نکنم جستجو، تا نشود دلفکار

همچو غزالی رمید، پرده ی حرمت درید

روح زجانم پرید، پر زغم این کوله بار

سوخت دلم از عطش ، حلقه به گوش ِ درش

خاک شدم دررهش، روی زمین همچو خار

راه چو پایان گرفت، نم نم باران گرفت

دل نه که سامان گرفت، گشته دگر توبه کار

بربط و تنبور و نی، رقص سماعم ز پی

سردی جانم چو دی، گرمی عشقی بیار

ای دل عیار من، بی سر و دستار من

خوش بنشین،یار من، تاکه نگردی تو خوار